Αποκάλυψη 11 & 1/2

Τότε θ’ αδειάσουν οι φίλοι τις φλέβες μου από τα αίματα και θα μοιράζουν τις σάρκες μεταλαβιά στους περαστικούς.

Εκείνοι θα στέκονται απορημένοι στη μέση του δρόμου μη ξέροντας πώς ν’ αντιδράσουν, αν πρέπει να τα δεχτούν, αν πρέπει να φαν και να πιουν.

Η αμηχανία τους θα γιγαντώνεται ολονέν και σαν τα μυρμήγκια θα τους τσαλαπατά.

Θα κρατάνε στο χέρι τους άλλος ένα κομμάτι από τη σπλήνα μου άλλος τρία δράμια συκωταριά άλλος τρεις πόντους από το μαλακό υπογάστριο και θα βουρκώνουν τα μάτια τους και δεν θα ξέρουν τι να το κάνουν τούτο το ψόφιο κομμάτι κρέας στα χέρια τους.

Και θα ξεσπάνε ξαφνικά σε λυγμούς - όχι από τη θλίψη τους για μένα φυσικά, αλλά γιατί κρατώντας έτσι μες στη μέση του δρόμου αυτό το κομμάτι σάρκα στερνή παρηγοριά κάτι άλλο βαθύτερο δικό θα τους πατά το στέρνο, εκεί, εγκέλαδος, λίγο πιο κάτω απ’ την καρδιά.

Θα ραγίσουνε τότε και θα καταρρεύσουν τα γόνατα και θα γκρεμίσουνε χάμω μες στη μέση του δρόμου και θ’ αναλύονται σε λυγμούς και θα βλέπεις την κυκλοφορία να αναστέλλεται να βουλιάζουν τα τροχοφόρα τη ρόδα στα ρήγματα και χιλιάδες περαστικούς καθισμένους στην άσφαλτο να θρηνούν με το πρόσωπο στις παλάμες τους μέσα και την καρδιά μου στην αγκαλιά.

Τότε θα πέσουνε οι στύλοι και τα καλώδια θα ξηλωθούν ηλεκτροφόρα.

Τότε θ’ ανάψουνε στην πόλη οι φωτιές.

Άγριες φωτιές αγέρωχες αναζωογονητικές.

Εγώ τότε ίσως και να χαμογελάσω.

Μπορεί και ν’ αναληφθώ. *

* Μιχάλης Τάτσης, «με το καδρόνι στα χέρια», 

εκδόσεις Πανοπτικόν, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 35.